تنگ است دل بی تو همیشه خوب ماه من

  جز با تو بودن ها چه بود آخر گناه من

 وا می شود هر شب در و بیدار می‌آید

   می آید و می خوابد او در خوابگاه من

   در لحظه هایم سایه ای می افتد و ناگاه

   سر می کشد صد خاطره بر گاه گاه من

عشق لالایی بارون تو شباست
نم نمه بارون پشت شیشه هاست
لحظه شبنم و برگ گل یاس
لحظه رهاییه پرنده هاست
تو خود عشقی که همزاد منی
تو سکوت منو فریاد منی

تو خود عشقی که شوق موندنی
غم تلخو گنگ شعرای منی
وقتی دنیا درد بی حرفی داره
تویی که فریاد دردای منی
تو خود عشقی که همزاد منی
تو سکوت منو فریاد منی

دستای تو خورشیدو نشون میدن
چشمای بستمو بیدار می کنن
صدای بال پرنده رو لبات
تو گوشام دوباره تکرار می کنن
زندگی وقتی که بی زاری شده
روزو شبهاش همه تکراری باشه
شاید عشق برای بعضی عاشقا
لحظه بزرگ بیداری باشه

عشق لالایی بارون تو شباست
نم نمه بارون پشت شیشه هاست
لحظه عزیز با تو بودنه
اخرین پناه موندن منه
تو خود عشقی که همزاد منی
تو سکوت منو فریاد منی

یاد  بی  تابی  چشمان  ترت              یاد   این  دوری  پر سوز  و  گداز 

میکشم برتن شب عکس تو را           کاش میشد به تنت رنگ گذاشت

ماه شب عشق مرا درک نمود            نام  من  عابر  دلتنگ  گذاشت

                                         بیقرارم واسه چشمات در به در مثل پرستو

میخوابم شاید دوباره دستاتو بغل بگیرم

                                        اگه تو نباشی پیشم میمیرم میسوزم از توو

دارم ازتو دور میشم کنج این قفس اسیرم

                                         تو  نذار  سراغتو  از  توی قصه ها  بگیرم

قصه نبودن تو واسه من نامه ی مرگه

                                         تو بمون تا که بمونم  تو بمون تا که نمیرم

                                         بیقرارم واسه چشمات در به در مثل پرستو

میخوابم شاید دوباره دستاتو بغل بگیرم

                                        اگه تو نباشی پیشم میمیرم میسوزم از توو

دارم ازتو دور میشم کنج این قفس اسیرم

                                         تو  نذار  سراغتو  از  توی قصه ها  بگیرم

قصه نبودن تو واسه من نامه ی مرگه

                                         تو بمون تا که بمونم  تو بمون تا که نمیرم

بغلم کن عشق خوبم بذار حس کنم تنتو...

از حرارتت بمیرم بگیرم عطر تنتو...

واسه من آغوش گرمت تنها جای امن دنیاست...

ساز آشنای قلبت خوشترین آهنگ دنیاست...

منو که بغل بگیری گم میشم تو شهر رویا...

بند میاد نفس تو سینم مثل مجنون پیش لیلا...

به تو شفاف و برهنه دل سپردم بی محابا...

بغلم کن تا نمیرم بی تو، تو دستای سرما...

مثل دامن فرشته شب ما قدیس و پاکه...

حتی ماه به حرمت ما، عاشقونه تر می تابه...

بغلم کن عشق خوبم بذار آرامش بگیرم...

سر بذارم روی شونت با نفسهات خو بگیرم...

جز سرانگشتهای گرمت تن من عشقی ندیده...

دست بكش رو گونه ی من٬ منو خواب كن تا سپیده...

   هر چه که دل خواست نه آن میشود    

هر چه خدا خواست همان میشود 

این روزا پر از دلتنگیم پر از تنهایی

فرصت نشد که از عشق با هم سخن بگوییم

فرصت نشد که راهی تا ما شدن بجوییم

در این زمانه غم نا کرده جرم اسیریم

بی آنکه خود بخواهیم در بند و نا گزیریم

ای خوب خسته من چله نشسته من

ای شعله امید بغض شکسته من

فرصت همیشه کم بود برای با تو بودن

ای عاشق رهایی ای تا همیشه با من

گفتی که زنده بودن مفهوم زندگی نیست

خاموشی من با تو معنای بندگی نیست

گفتی که عشق علاجه در زمانه ماست

میلاد عاشقانه شعر شبانه ماست